បើពិតថាសត្វមានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើសរូបកាយ និងសេចក្តីត្រេកអរតាមសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់ខ្លួន នោះគេនឹងបានរូបកាយតាមសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមិនមែនដូច្នោះទេ។
អ្នកខ្លះមានរូបកាយល្អឥតខ្ចោះ ហើយរីករាយនឹងការចង់បាន។ អ្នកខ្លះមានរូបកាយខុសឆ្គងប្រឆាំងនឹងឆន្ទៈរបស់ខ្លួន ហើយកំពុងរងទុក្ខ។
បើយើងនិយាយថា ការទទួលបានកាយជាមធ្យោបាយធម្មជាតិ នោះធម្មជាតិគួរតែជាធម្មជាតិតែមួយដោយមិនមានអ្វីខុសគ្នានោះទេ។ ប៉ុន្តែការពិតគឺខុសគ្នា៖ សាកសពខុសគ្នាពីមួយទៅមួយទៀត។
បើអាស្រ័យតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ សត្វទាំងឡាយគួរមានជីវិត និងកាយដូចគ្នា ព្រោះយុត្តិធម៌របស់ព្រះមានតែមួយ ហើយសត្វទាំងអស់គួរតែមានដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែតាមពិតវាមិនមែនជាការពិតទេ ដូច្នេះយើងអាចដឹងថាការយករូបកាយមិនមែនជាឆន្ទៈរបស់ព្រះទេ។
នៅក្នុងការបង្កើតដំបូងវាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះគុណនៃព្រះ។ សត្វលោកមិនបានប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ដែលទ្រង់បញ្ញត្តឡើយ ហើយមិនបានដល់នូវសេចក្តីសុខដ៏ឧត្តម។ វាត្រូវការរាងកាយម្តងហើយម្តងទៀតដោយផ្អែកលើសកម្មភាពនៃកំណើតមុន។