اگر نباتات مانند درختان، علف ها، و برنج موجودات زنده محسوب شوند، اگر ما سبب درد آنها شویم و آنها را منحیث غذا بخوریم، آیا آنها غذای شیطانی نیستند و و لذت که از آن بدست میاید لذت ذهن ناپاک و اعضای داخلی است
نباتات مانند درختان، علف و برنج نیز زنده اند. اگر ما سبب درد آنها شویم و آنها را بخوریم، این در حقیقت تا حدی غذای شیطانی است. لذت که از خوردن آن غذای سبزیجات بدست میاید همچنان لذت یک حس داخلی ناپاک است. این طوری معلوم میشود که درست است، مگر اگر ما در مورد حقیقت عمیقاً پرس و جو کنیم، این درست نیست.
موجودات زنده مانند درختان، علف و برنج فقط یک حس به نام لمس دارند. تجلی زندگی فقط تا یک حد معین میدرخشد. تخم های که سبب ظاهر شدن نبات میگردد یک چیز مادی (بی جان) است. ما خود ما تخم ها را میکاریم و سبب زنده شدن آنها میگردد. بدون کشتن نباتات منبع، ما فقط تخم های خفته، سبزیجات، میوه ها، گل ها، غده ها و برگ ها را میخوریم.
ما منبع زنده نبات را نمیخوریم. زمانیکه ما سبزیجات و میوه های که از آنها رشد میکند میخوریم، این سبب هیچ درد بیش از حد نمیشود.
زمانیکه ما ناخن ها و موهای خود را کوتاه میکنیم، این هیچ دردی را ایجاد نمیکند. بخاطریکه نباتات ذهن های توسعه یافته ندارند، این کشتن محسوب نمیشود؛ این یک عمل رنج نیست، و از اینرو این خلاف شفقت نیست.
این مهم است تا بدانیم که شادی که از خوردن غذای گیاهی بدست میاید فقط بیان موجودات و خدا است.